دوستت دارم

در کوره راههای تخیل                          از کوی تو می گذرم                                                    از کنار پنجره تو                         از آنجا که خورشید همیشگی است                         مهتاب جاودانه است                         و شب در پشت برجهای نور ٬در زنجیر                         آنجا که گرمی گرمی عشق است                         درب خانه دلت را می کوبم٬                         شاید که برویم گشاده شود                        تو سکوت تنهایی مرا شکستی                        تو واژه دوستت دارم را                        دوباره در اشعار من گنجاندی                        تو این شقایق پژمرده را                        با چشمه محبت خود دوباره آبیاری کردی                        و دوباره                            آه   زندگی زیباست                        آرامش نگاه تو لحظه ها را پر میکند                        با تو من دیروزها را ٫                        به قعر فراموشی می سپارم                        و فرداها را به آغوش می کشم                        با من باش و بگذار که                          بودن را لمس کنم                        آری نگاه تو  ٫                        همچو دریای طوفان زده                        مرا به کام میکشد                        و هر بوسه ات                        شبهایی ست در آسمان عشق من                        با من باش ای عزیزترینم                        و بگذار که بودن را دوباره                                                    احساس کنم

چند تا شعر خوب

اکنون نهال گردو   آنقدر قد کشیده است که دیوار را برای برگهای جوانش   معنی می کند                          ((فروغ))   من ندیدم بیدی سایه اش را بفروشد به زمین   رایگان می بخشد نارون شاخه خود را به کلاغ         ((سهراب))   زندگی تر شدن پی در پی   زندگی، آب تنی کردن در حوضچه ی اکنون است     ((سهراب))   گر بدین سان زیست باید پست   من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوایی نیاویزم   بر بلند کاج خشک کوچه ی بن بست     گربدین سان زیست باید پاک   من چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون کوه   یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!         ((ا.بامداد))   چراغی در دست   چراغی در دلم   زنگار روحم را صیقل می دهم   آیینه ای برابر آیینه ات می گذارم   تا از تو   ابدیتی بسازم             ((احمد شاملو))   میان آفتاب های همیشه   زیبایی ی تو           لنگری ست –   نگاه ات         شکست ستمگری ست –   و چشمان ات با من گفتند   که فردا   روز دیگری ست.              ((احمد شاملو))

اگر يک روزي بغض گلوت رو فشرد بهت قول نميدم که مي خندونمت اما ميتونم باهات گريه کنم.

در تمام عمر بک بار عاشق شدم عاشق کسی که برق چشمانش برایم فانوس و برق نگاهش نشانه عشق کسی که برای داشتنش حاضرم از تموم زیبای های دنیا بگذرم و برای شنیدن صدایش حاضرم روزه سکوت بگیرم واین درد دلهایم بهانه ای شدند تا بگوییم دوستت دارم خوشگلم

خدیا به هر آنکه دوستش می داری بیاموز که دوست داشتن برتر از عشق است و خدایا به هر آنکه دوستش می داری بیاموز که عشق برتر از دوست داستن است

الهی: دانایی ده که از راه نیفتیم٫ بینایی ده که در چاه نیفتیم نگاه دار تا پریشان نشویم٫ به راه دار تا پشیمان نشویم بیاموز تا راه از چاه بدانیم٫ برافروز تا در تاریکی نمانیم همه را از خود رهایی ده ٫ همه را با خود آشنایی ده همه را از مکر اهریمن نگاه دار٫ همه را از فتنه نفس آگاه ساز از نفس بدم رهایی ده٫ یا از قید خودم رهایی ده

برای تو که با همه شبهایم سحر شدی ...

^{آب و آتش}

قسم به  LOVE پاكم