کسی هم قصه هایش را به یک همراه می گوید

                                یکی هم خسته از دنیا و شهر خالی از آدم

                                           دوباره قصه هایش را برای چاه می گوید.

مرا هم صحبت پیمانه کردی

                 و در ویرانه ی دل لانه کردی

                                از آن روزی که قلبت را سرودی

                                                    مرا دیوانه ی دیوانه کردی.

من تو را هر روز و شب از او تمنا می کنم

تا به کویت می رسم، امروز و فردا می کنم

من تو را می جویم اما، باز هم گم می کنم

در نبودت با دل مجروح خود، تا می کنم

دل به دستت می سپارم، می بری روز دگر

قلب خود را غرق خون افتاده پیدا می کنم

می روم تا گم کنم یاد تو را اما چه سود؟

تو، منی، بار دگر خود را تماشا می کنم

آه، می دانم نمی آیی دگر تا شهر من

بی تو با گرمای آهنگت مدارا می کنم

آه می بارم و می گریم به جای آسمان

مملو از باران آهم گوش دنیا می کنم

او رفت، تنهای تنها

وقت رفتن کاسه ای آب بود

که به امید برگشتش روی خاک فرق پاشیدن

شاید داغی که تازه سر زده بود، التیام پیدا کنه.

او رفت با امیدی سبز

امید برگشت به خونه

همه می گفتن: " منتظر می مونیم بر گردی"

او هم شاد به این امید.

یک روز گذشت

               دو روز

                       سه روز

                                ...

و

و حالا او سالهاست که توی اتاقش به اندازه همه بیابونا تنهاست

اونا که به امید اومدنش کاسه آبی به دست داشتن، رفتن

 شاید دیگه فراموش کردن که کسی یه گوشه از دنیا چقدر تنهاست.

و

امروز

        من موندم

روی لبام لبخندی به یاد اونایی که دوستم داشتن

توی دلم طوفانی از غم و نفرت،

نفرت از همه اونا که

                فراموشم کردن.

سایه ای می لغزد، روی دیوار دلم

روی آن خلوت دور، روی آوار دلم

سایه ای می گرید باز در گریه ی من

می شود رنگ شبی، مثل تکراردلم

                                  سایه ای می بارد پا به پای دل من

                                  می رود تا غم دور لابلای دل من

                                  می چکد اشک سیاه روی آن لوح کبود

                                  سایه ای می گرید همصدای دل من

باز هم ماه نشست روی پیشانی آب

روی آن چشمه ی دور پشت پرچین سکوت

باز هم سایه خزید روی نقاشی ماه

شیشه آب گرفت رنگ غمگین سکوت

                                   باز هم ماه گذشت از سر کوچه ی دل

                                   سایه ی آه نشست روی سجاده ی دل

                                   باز هم خانه گرفت رنگ تکراری شب

                                   باز هم باد شکست خلوت ساده ی دل.

 خواهان نو شدن است و دگرگون شدن. تازگي ذات عشق است و طراوت بافت

 عشق,چگونه مي شود تازگي و طراوت را از عشق گرفت و عشق همچنان عشق

 بماند؟

بی تو شب من بی ستاره است.

بی تو روز من آفتاب ندارد.

بپذير پاکترين دردهايم را که من بی تو هيچم

کرد...کاش مي شد فرياد مظلومانه نيلوفر هاي مرداب را شنيد...

کاش مي شد انديشه و احساسم را به دست پيچکي بسپارم تا

به هر کجا که مي خواهند سر بکشند.... از تکرار ناقص خاطره

ها , از تلاش بيهوده براي رفتن و نرسيدن مثل دو خط موازي

خستم

«همه چیز گاه اگر کمی تیره می نماید...

تنها فراموش مکن این حقیقتی است:

تا که از ما انسان هایی تواناتر بسازد.

خواهی دید.»

سازنده ترين كلمه گذشت است ... آن را تمرين كن

پرمعني ترين كلمه " ما " است ... آن را به كار ببر

عميق ترين كلمه "عشق" است ... به آن ارج بنه

سازنده ترين كلمه "صبر" است ... براي داشتنش دعا كن.

روشن ترين كلمه " اميد" است... به آن اميدوار باش.

ضعيف ترين كلمه " حسرت" است ... آن را نخور.

تواناترين كلمه " دانش " است .... آن را فراگير

محكم ترين كلمه "پشتكار" است ... آن را داشته باش.

سمي ترين كلمه "شانس" است ... به اميد ان نباش.

لطيف ترين كلمه " لبخند " است ... آن را حفظ كن.

خداحافظ به شرطي كه بفهمي تر شدن چشمام

خداحافظ كمي غمگين به ياد اون همه ترديد

   به ياد اسموني كه منو از چشم تو مي ديد

اگه گفتم خدا حافظ نه اين كه رفتنت سادست

نه اين كه مي شه باور كرد دوباره اخر جادست

خداحافظ واسه اينكه نبندي دل به رويا ها

بدوني بي تو با تو همينه اسم اين دنيا

خدا حافظ .خداحافظ همين حالا. که من تنهام

گفتم بمان بهر خدا ...گفتی خداحافظ

گفتم ببر با خود مرا ... گفتی خداحافظ

گفتم تو از من در مسیر روشن پیوند

آخر چه دیدی از جفا ... گفتی خداحافظ

گفتم نمیخواهی مرا؟! باشد..نخواه..اما

ایکاش میگفتی چرا...گفتی خداحافظ

گفتم برو ! باشد ! خدایارت... به دیدارت

می آیم .. ام کی؟ کجا؟گفتی خداحافظ

ای وای از دلبستگی ... ای داد از عادت...

معتاد خود کردی مرا گفتی خداحافظ

اگر میبینی ساکتم ، آرامم و بی خیال بدان که عاشقم....

اگر میبینی در گوشه ای نشسته ام ، چشم به آسمان دوخته ام و ستاره ها

را می شمارم بدان که عاشقم....

اگر میبینی در کناره پنجره ای نشسته ام و به صدای آواز مرغ

عشق گوش میکنم بدان که عاشقم....

اگر میبینی همیشه حال و هوایم ابری و چشمانم بارانی است بدان که

عاشقم....

اگر میبینی هنگام دعا کردن دستهایم را به سوی آسمان برده ام

و با چشمان خیس حرفهایی را زیر لب زمزمه میکنم بدان که عاشقم...

اگر میبینی همیشه سر به زیرم ، همیشه در فکر فرو رفته ام بدان که

عاشقم....

اگر میبینی گل های باغچه را یکی یکی می چینم و دسته میکنم

و با لبی خندان ترانه زندگی را میخوانم بدان که عاشقم....

اگر روزی دیدی دیگر در این دنیا نیستم بدان که...

بدان که از عشق تو مرده ام